Twój koszyk
Koszyk jest pusty.
ocena użytkowników 
OPRAWA TWARDA
Wstrząsające wspomnienia 74-letniej Liesabeth spisane przez autorkę,
dziennikarkę niemieckiej telewizji ZDF. Mała Liesabeth – po tym, jak
podczas ucieczki przed Armią Czerwoną straciła matkę – zajmuje się
włóczęgostwem i zbieractwem. Nocuje w stodołach i pod mostami, miejscowi
wieśniacy szczują ją psami, a dzieci dręczą podczas zabaw "w Hitlera".
Jako ośmiolatka dziewczynka... zobacz pełny opis »
2012-07-07 iza
Przeczytaj pozostałe recenzje użytkownika: iza»
Oceń czy recenzja jest pomocna
trudne czasy w jakich przyszło żyć.
przerażająca wstrząsająca historia małej dziewczynki na tle po wojennej ogarniętej głodem i okrucieństwem rzeczywistością budząca w człowieku najgorsze instynkty i zachowania które w normalnym świecie nie miały by miejsca, to nie ustana walka o codzienność o przetrwanie o godność o człowieczeństwo o być albo nie być o przynależność , walka i poszukiwanie siebie i utraconą i zagubioną gdzieś w zawierusze i pyle przeszłość i tożsamość. ale to także walka o godną przyszłość i o swoje miejsce na ziemi, walka z odrzuceniem i samotnością. niezwykle przerażające i poruszające piekło jakie zgotowali ludzie ludziom, godne polecenia lektura trudna bo i trudny temat porusza ale warta przeczytania ku przestrodze i ku zastanowieniu się nad własnym życiem. obraz widziany oczami małego dziecka i wieloletniej tułaczki.
2012-06-08 kasandra_85
Przeczytaj pozostałe recenzje użytkownika: kasandra_85»
Oceń czy recenzja jest pomocna
Opowieść o rozstaniu, tęsknocie, bólu i wojnie w jej najokrutniejszych przejawach oraz poruszająca książka o harcie ducha i wewnętrznej sile!
Rok 1945. Matka z trójką dzieci ucieka z Prus Wschodnich na Zachód. Niestety wkrótce umiera z głodu osieracając je. Rodzeństwo zostaje rozdzielone a czytelnicy będą przyglądać się losowi najmłodszej, 7-letniej Liesabeth Otto, która od tej pory zdana jest na siebie. Niewyobrażalne, aby tak małe dziecko zostało nagle bez opieki, choć w tamtych czasach nie było to czymś wyjątkowym. Takie wilcze dzieci, czyli niemieckie sieroty, były na porządku dziennym. Zagubiona, przerażona, samotna i bezbronna dziewczynka próbuje przetrwać. Zaczyna się dla niej długi okres włóczęgi, żebrania po okolicznych litewskich wsiach, zmagania z zimnem, głodem, brakiem dachu nad głową i nieprzychylnymi ludźmi. W końcu jako nastolatka trafia do kolonii karnej za kradzież, a następnie do sowieckich łagrów. Czy życie może być dla niej jeszcze bardziej brutalne? Okazuje się, że tak, choć sam finał okaże się szczęśliwy, o ile tak to można ująć...Jestem wstrząśnięta i brak mi słów, aby opisać co musiało przejść dziecko, które w jednej chwili straciło wszystko. Dosłownie wszystko. Czytając te prawdziwe, przesycone szczerością wyznania obecnie już 74-letniej Liesabeth, nie można obojętnie ich przyswoić. Chcąc nie chcąc, moja wyobraźnia pracowała na najwyższych obrotach, więc widziałam przed sobą brudne, samotne, opuszczone, głodne dziecko i odruchowo napływały mi łzy do oczu. Silne emocje, zaskakujące i bolesne doświadczenia, trudne decyzje, skomplikowane i zawiłe losy bohaterki... Wszystko to opisane ciekawie, bez nużących opisów, nieskomplikowanym, prostym językiem. Plusem są autentyczne fotografie, które jeszcze mocniej pozwalają zrozumieć biedę i dramat Liesabeth. „Wilcze dziecko” to książka, którą naprawdę warto przeczytać. Każda wojna zbiera mniejsze lub większe żniwo wśród ludzi. Ofiarami są jednak nie tylko Ci, którzy stracili życie, ale także Ci, którzy przeżyli i muszę dalej egzystować, walczyć o przetrwanie, nie poddawać się, choćby wszystko sprzysięgło się przeciwko nim. To opowieść o rozstaniu, tęsknocie, bólu i wojnie w jej najokrutniejszych przejawach, ale także poruszająca opowieść o harcie ducha, wewnętrznej sile, szukaniu swojego kawałka szczęścia. Polecam serdecznie!!
2012-02-27 Dalia
Przeczytaj pozostałe recenzje użytkownika: Dalia»
Oceń czy recenzja jest pomocna
Fascynująca treść, walka o przetrwanie.
Jeśli komuś w życiu ciężko i źle, to zdecydowanie polecam tę książkę. Tam się można dopiero dowiedzieć do znaczy zmagać się z losem. Okładka utrzymana w szarobrązowych kolorach, nie zachęca szczególnie do zainteresowania się treścią, ale stara fotografia małej dziewczynki zaciekawia, a zaciśnięte jej piąstki mówią:"choćby nie wiem co - dam radę". I bierzmy z niej przykład, jak pokonywać nawet to co pozornie nie do ujarzmienia ....
